توهین یا انتقاد؟

در پی حضور آقای احمدی نژاد در دانشگاه کلمبيا و سخنرانی آقای بالينجر رئيس دانشگاه ، نظرات زيادی رو در اين مورد خوندم که اكثر قريب به اتفاق نظر دهندگان در اينکه سخنان آقای بالينجر به احمدی نژاد توهين آميز بوده و اين درست نيست که که ريس يک دانشگاه به عنوان ميزبان با مهمان خود برخوردی توهين آميز داشته باشه، اتفاق نظر داشتند. من کلا به اظهارات آقای بالينجر کاری ندارم ، چنانکه قضاوت کردن در مورد درستی يا نا درستی گفته های ايشون رو ميذارم به عهده خود ملت، اما مسئله ای که اين وسط هست، برداشت ما از فحاشی وتوهین هست. چيزی که در عرف جامعه و فرهنگ ما ايرانيها توهين تلقی ميشه ، امکان داره برای ملت های ديگه به هيچوجه بار توهين آميزی نداشته باشه. مسلم هست که واژه "ديکتاتور"، "سنگدل" و "حقير" معانی کاملا منفی دارن، اما در بين خيلی از ملل دنيا فحاشی و توهين محسوب نمی شن. تعجب من بيشتر از نظرات ايرانیهای بود که مدتها در خارج از كشور زندگی ميکنن ولی اين مسئله رو درست درك نکردن . در فرهنگ غربی چيزی به اسم "تعارف" ، "ا يهام و در پرده صحبت کردن" يا اينکه "به در بگن تا ديوار بشنوه" اصلاً وجود نداره، بلکه اينجا معمولا همه نظر خودشون رو بدون تعارف وبی پروا بيان ميکنن. آقای احمدی نژاد به دانشگاه کلمبيا برای پرسش و پاسخ در مورد مشکلات مختلفی که جهان در حال حاضر با ايران داره، دعوت شده بود، نه به عنوان مهمانی که برای صرف کيک و قهوه جایی دعوت ميشه. منظور من تنها اينه که اين تفاوت فرهنگی و برداشتهای مختلف از توهين و فحاشی، متاسفانه برخی از ايرانيها رو به اشتباه انداخته. همين